حوّا

آدم ها را بی شرط وشروط دوست دارم.بدون انتظار. بدون اینکه دنبال دلیلی برای دوست داشتنشان بگردم. خیلی حسی است و خارج از دو دو تا چهارتاهای معمول.راهش فقط از قلبم می گذرد. وقتی کسی توانست وارد قلبم شود یعنی کار تمام است و تا وقتی که همین آدم باشد و همین قدر دوست داشتنی، جایش محفوظ است.
وقتی قرار است با کسی کار کنم یا مثلا او را به عنوان دوست و همنشین و همسر و .... انتخاب کنم، سخت گیر می شوم. یک عالمه معیار و باید و نباید دارم و مرز. اصلا هم در ایجاد رابطه ادم راحتی نیستم.ولی وقتی کسی وارد قلبم شد دیگر کار تمام است. نه که خطاها و حتی بدیهایش را نببینم و نرنجم. اما می دانم که ادمها مجموعه ای از خوبی وبدی اند. سیاه و سپید و من آنها را همینطور که هستند دوست دارم با همه رنگهایی که دارند.

عجیب است،اما حتی وقتی دلم را می شکنند هم هنوز جایی آن گوشه های قلبم دارند به یمن روزهایی که درهای قلبم به تمامی به رویشان باز بود. شاید ظاهر رابطه مان ان شکل قبل را نداشته باشد. شاید دیگر سراغشان را نگیرم. و رابطه مان هیچ وقت مثل قبل نشود.اما جلوی اینه که می ایستم هنوز می توانم ردی از همان ادمی که رفته را روی چهره ام بخوانم.

این حسهایم را دوست دارم. اینکه از کسی متوقع نیستم. اینکه پذیرفته ام آدم در نهایت تنها است و باید روی پاهای خودش بایستد. اینکه تکلیفم با آدمهای دور و برم مشخص است و مرز دلخوری و دوست داشتنم از هم جدا است.
دلم خوش است به چند نفری که می دانم جایشان در قلبم محکم است و جایم در قلبشان محکم است و خیالم جمع است که هیچ نمی خواهم ازشان.همین که می دانم دلشان به بودنم و خوب بودنم خوش است و من هم جز شادی شان هیچ نمی خواهم بس است.

آدمها وقتی برایم تمام می شوند که دیگر قلبهامان بهم وصل نباشد و وقتی با هم حرف می زنیم وجودم سرشار نشود.
رابطه ای که به من فقط رنج و استرس بدهد یا مثل یک برهوت خشک و خالی باشد، خودش می میرد بدون انکه بخواهم و برایش تصمیم بگیرم.